Książę Józef Poniatowski urodził się 7 maja 1763 r. w Wiedniu, jako syn Andrzeja Poniatowskiego i Teresy z Kinskych. Ojciec jego był bratem ostatniego króla Polski Stanisława Augusta Poniatowskiego.
Książę Józef wychowywał się w Wiedniu i Pradze. Służbę i karierę wojskową zaczynał w Austrii i tam doszedł do stopnia pułkownika (1788 r.) ·W 1789 r. na życzenie króla wezwany został do służby narodowej i wraz z Tadeuszem Kościuszką otrzymał stopień generała majora, a 6 maja 1791 r. został mianowany wodzem polskich sił wojskowych na Ukrainie. Intensywnie szkolił i ćwiczył swoje wojsko, udowadniając duże umiejętności i zdobywając sympatie żołnierzy.
W czasie konfederacji targowickiej dowodził wojskiem koronnym. 18 czerwca 1792 r. zwyciężył pod Zieleńcami jeden z korpusów rosyjskich generała Markowa, który miał odciąć Polakom dalszy odwrót. Z okazji tej bitwy król Stanisław August ustanowił Krzyż Virtuti Militari. Jako pierwsi zostali nim udekorowani książę Józef Poniatowski, gen. Tadeusz Kościuszko i generał Wielhorski.
Po przystąpieniu króla do Targowicy i zakończeniu wojny, książę poprosił o dymisję. Zawiedziony i rozczarowany decyzją króla udał się za granicę.
Na wieść o wybuchu powstania kościuszkowskiego w 1794 r. — książę powrócił do kraju. 27 maja 1794 r. stanął w obozie Kościuszki pod Jędrzejowem. Walczył mężnie z największym poświęceniem i narażeniem życia w bitwach i potyczkach podczas insurekcji, ale tym razem nie odniósł jakiegoś spektakularnego sukcesu.
Po klęsce powstania kościuszkowskiego i III rozbiorze Polski (1795 r.) początkowo przebywał w Wiedniu i Petersburgu. Ostatecznie od 1798 r. zamieszkał w Warszawie w pałacu Pod Blachą, a latem przebywał w podwarszawskim majątku Jabłonna. Lata 1798 — 1806 to okres bezczynności w działalności politycznej i społecznej księcia, spowodowanej brakiem państwowości polskiej. Książę, otoczony grupą młodych arystokratów, korzystał w tym czasie z uroków życia, uczestnicząc w licznych balach, spotkaniach towarzyskich, polowaniach itp.
Jednak po wkroczeniu wojsk napoleońskich do Warszawy książę Józef porzuca dotychczasowy styl życia i wraca do służby narodowej. Objął najpierw dowództwo tworzącej się armii polskiej. W 1807 r. został ministrem wojny w utworzonym wówczas Księstwie Warszawskim, a następnie wodzem naczelnym wojsk Księstwa. Stopniowo zdobywał sobie ogólne zaufanie i przywiązanie oficerów i żołnierzy. Został również doceniony przez samego Napoleona, który odznaczył księcia Legią Honorową, najwyższym orderem francuskim.
W 1809 r. Księstwo Warszawskie zostało zaatakowane przez wojska austriackie. 19 kwietnia, w bitwie pod Raszynem, książę Józef odniósł sukces nad armią nieprzyjaciela. Oddając Warszawę wrogowi przeniósł walkę na tereny zaboru austriackiego. Oswobodził Sandomierz, Zamość; Lublin, Lwów i Kraków, przyłączając te tereny do Księstwa Warszawskiego i doprowadzając przez to da załamania się ofensywy austriackiej oraz opuszczenia przez nich Warszawy.
Sukcesy te przyniosły mu ogromny autorytet i Wielki Krzyż Legii Honorowej. W latach następnych książę Józef pracował dalej nad organizacją i szkoleniem armii oraz uczestniczył w przygotowaniach Francji da wojny z Rosją. Podczas wojny 1812 roku dowodził armią polską tworzącą V Korpus Wielkiej Armii Napoleona. Odznaczył się wielokrotnie: pod Smoleńskiem i Borodino.
Po katastrofie Wielkiej Armii i odwrocie Napoleona z Rosji, książę Józef na nowo zaczął organizować polską armię, zniszczoną podczas tej kampanii. Oparł się w tym czasie naleganiom niektórych polityków i odrzucił propozycję przejścia z wojskiem na stronę cara Aleksandra I. W lutym 1813 r. opuścił Warszawę i udał się da Krakowa, a następnie w maju tego roku opuścił po raz ostatni tereny Księstwa Warszawskiego i wyprowadził wojsko do Saksonii. Tam wziął udział u boku Napoleona w słynnej „bitwie narodów” pod Lipskiem (16- 19 października 1813 r.), w której dowodził VIII Korpusem. W pierwszym dniu bitwy Napoleon mianował księcia Józefa marszałkiem Francji. 19 października 1813 r. marszałek Poniatowski otrzymał zadanie osłaniani odwrotu wojsk napoleońskich. Podczas odwrotu odrzucił propozycję poddania się carowi i do ostatnich chwil życia pozostał u boku Napoleona, jaka wierny sojusznik. Kilkakrotnie ciężko ranny utonął podczas przeprawy przez rzekę Elsterę.
Aleksander I, uznając zasługi i męstwo księcia Józefa Poniatowskiego, wyraził zgodę na pochowanie go na Wawelu u boku spoczywających tam królów Polski.
Książę Józef Poniatowski został przez potomnych nazwany „ostatnim rycerzem Europy”.

Ed Sport News INFO
All the latest school sport and grass roots reports on ED Sport. News, reports, analysis and more.
SEE ALL
Kategorie
Latest Posts
Tweets
Please fill all required widget settings!
Contact Info
Praesent quis risus nec mi feugiat vehicula. Sed nec feugiat arcu. Ut ligula metus, dapibus in sagittis lobortis, rhoncus nec libero.
  • Address Line 1
  • (123) 456 789
  • email@example.com